Kitecity international - Kiten lernen an den schönsten Spots-
VerfügbarkeitBoottrip Sardinie
Het spontane idee dat ter sprake kwam tijdens BOOT Dusseldorf in januari 2011 deed de gezichten van de Kitecity leraren glimlachen. We kregen waar we om gevraagd hadden, een sportieve teamtrip georganiseerd door de Kitecity eigenaar, Eddy Rummel. Eddy nodigde het hele team uit om een week lang op een zeiltocht te gaan door Sardinië, iets wat normaal gesproken alleen voorkomt bij miljoenen bedrijven. Naast de heerlijke vakantie werd deze trip ook ingezet om de koppen bij elkaar te steken en het lesprogramma op basis van het VDWS binnen Kitecity te optimaliseren.
De start
Eind mei stapten we aan boort van het zeiljacht en begon onze tocht waar we al die maanden naar uit hadden gekeken. De trip startte met een goed feest in de haven van Palau, waar Nils, Vinz en ik een trampoline stalen en Vinz zijn kruisbandloze knie wederom ontwrichte. Als dit nog niet genoeg was werden we ook nog bijna aangehouden door de politie, omdat ze wilden weten waar de trampoline vandaan kwam en waarom er iemand op de grond lag te janken. Een perfecte start van de week. Ondanks alles vertrokken we de volgende ochtend vroeg in de richting van de eilandengroep Maddalena. Eenmaal buiten de haven ging de motor uit en konden de zeilen van de Go West gehesen worden; 54m2 genua en 34m2 grootzeil. Opeens was het stil, geen draaiende motor, geen auto’s, geen hectiek, alleen het geluid van het water en wind. Totaal vrij om te gaan en staan waar we wilden, geen straten of stoplichten die ons tegenhielden.
De eerste kitesessie
Na enige tijd gaf de windmeter 14 knopen aan en ging ik mijn eerste kitesessie in mijn leven tegemoet waarbij ik van een boot midden op de zee mijn kite ging starten. Doordat we de lijnen niet op vaste wal bevestigd hadden werd het een grote chaos tijdens het klaarmaken van ons materiaal. Met vijf personen lukte het ons uiteindelijk de kites te starten vanaf de zeilboot. Het was een uniek gevoel om naast de zeilboot te kiten, met het vasteland kilometers ver weg en zonder een vast oriëntatiepunt. Doordat de zeilboot met ons mee voer hadden we geen enkel idee of we nu op dezelfde lijn bleven. Een geweldige ervaring en een mooie start voor het sportieve gedeelte van de week.
De nachten
Onze uiteindelijke bestemming voor de eerste dag was Isola Santa Maria, het meest noordelijke eiland van de Maddalena eilanden groep. Op een zeiljacht zijn er twee mogelijkheden om te overnachten. In een haven ben je veilig voor slecht weer en heb je de mogelijkheid om gebruik te maken van elektriciteit, drinkwater en een boottankstation. Normaal gesproken behoort een haven bij een stad, waardoor je de mogelijkheid hebt supermarkten, restaurants, bioscopen en barretjes te bezoeken. Als je nog steeds een volle water- en benzinetank hebt is er natuurlijk de mogelijkheid om op zoek te gaan naar een ankerplek dicht bij de kust om daar de nacht door te brengen. De keuze is aan jou waar je voor anker wil gaan liggen, waar je maar wil en hoe lang je maar wil. Natuurlijk is het wel van belang om de weersveranderingen in de gaten te houden en hier je ligging op aan te passen. Tijdens onze eerste nacht hebben we er voor gekozen om het anker uit te gooien in een kleine baai van Isola Santa Maria, waar we direct naast de boot konden snorkelen. Zoals eigenlijk gedurende de gehele tocht, was ook hier het water enorm helder, tegen het turquoise aan en het werd langzaam donkerblauw naarmate het dieper werd.
De straat van Bonifacio
De volgende grote uitdaging stond op ons te wachten. Ons doel voor vandaag was niet alleen om langs de kust te zeilen, maar om een van te voren uitgestippelde route te varen naar Corsica. De schipper gaf ons de verantwoordelijkheid over het plannen van de route en het besturen van de boot. Als eerste planden we onze route doormiddel van de nautische kaart, daarnaast hebben we ook gebruik gemaakt van het kompas, de verrekijkers en de dieptemeter. Met oriëntatiepunten op de kant was het mogelijk om onze actuele positie te bepalen en indien noodzakelijk onze koers aan te passen. Eenmaal aangekomen in Bonifacio, het meest zuidelijke stadje van Corsica, konden we onze ogen niet geloven. De enorme witte kalkkliffen van Bonifacio maakte deze natuurhaven één van de mooiste havens van de Middellandse Zee. We hebben het prachtige oude stadsdeel van Bonifacio bezocht wat bovenop het kalksteenplateau ligt en door de jaren heen opgebouwd is als een vesting. Eenmaal langs de kleine ophaalbrug arriveer je in het oude centrum waar een bezoek aan het restaurant Cantina Doria aan te raden is, dit staat namelijk bekend om haar overheerlijke stoofschotel.
Piantarella
Op acht kilometer ten oosten van Bonifacio ligt een klein eiland voor de kust dat te voet door het water te bereiken is. Tussen het vasteland en het eiland vind je een soort van lagune, met middeldiep en helder water. Met ons zeiljacht zijn we zo dicht mogelijk bij het ondiepe gedeelte voor anker gaan liggen en met de dingy naar het onbewoonde Robinson Crusoe look-a-like eilandje gevaren. Hier konden we onze kites makkelijk optuigen en hebben we een heerlijke vlakwatersessie gehad. Op het hoofdstrand genaamd Piantarella is een kiteschool gevestigd met douches en een aantal kleine winkeltjes. Om tijd te besparen voor de komende kitesessies hebben we de bars tijdens ons verblijf op dit eiland voorbereid. Dit hebben we gedaan door de bar normaal af te rollen en de lijnen uit te lopen, daarna hebben we de lijnen vast gemaakt aan een stok met vijf knoopjes naast elkaar. De stuurlijnen aan de buitenste knoopjes, dan de powerlijnen en aan het middelste knoopje de vijfde lijn. Als je de bar nu voorzichtig oprolt, dan kan je later de lijnen zonder problemen vast maken aan je kite en de bar rustig afrollen in het water. Met een beetje zorg en oplettendheid werkt deze procedure zo goed als altijd.
De nachttocht
De volgende ochtend hadden we een lange tocht voor de boeg. Vanaf het zuiden van Corsica helemaal naar boven richting Elba, een tocht van ongeveer 100 nautische mijlen (185 km) hemelsbreed. Naast de watermarkeringen, scheepvaartroutes, ondieptes en riffen moesten we zelfs om een militair gebied zeilen. Uiteindelijk hebben we er ruim 25 uur overgedaan. Vele kilometers hebben we parallel aan de Corsicaanse kust gekite en we kregen drankjes toegereikt vanaf de zeilboot door Eddy. Om niet weer in contact te komen met de politie besloten we onze kites en zeilen vroegtijdig neer te laten, zodat we om het militaire gebied heen konden varen op de motor. We hadden nog steeds een enorm eind voor de boeg en een haven of een ankerplaats was nog ver te zoeken. Na het avondeten hebben we ons opgesplitst in groepen van twee, we wisselden elkaar af om de twee uur. Elke groep had tijdens zijn wacht de verantwoordelijk voor de boot, er moest uitgekeken worden naar andere boten en er moest voor worden gezorgd dat de koers behouden bleef. Midden op de Middellandse zee ver weg van de bewoonde wereld krijgt de heldere sterrenhemel een andere dimensie. Ondanks alles kwamen we ‘s ochtends vroeg aan in Elba. Na de lange en zware nacht maakte het ons niet veel uit dat er de volgende dag weinig wind stond, we besloten om het rustig aan te doen en te genieten van ons ontbijt in de haven van Portoferraio.
Elba
In totaal heeft Elba 30.000 inwoners en is het naast Sardinië en Sicilië het derde grootste eiland van Italië. In de negentiende eeuw werd Elba bekend doordat Napoleon, verbannen uit Frankrijk, zich hier schuilhield. Na de Franse Revolutie woonde Napoleon hier voor één jaar. Kitetechnisch gezien is Elba absoluut niet geschikt, door haar enorme kliffen en kleine stranden. Daardoor is het ook niet raar dat het kiten overal verboden is op Elba en alleen mogelijk is ver op zee doormiddel van een boot. We hebben de dag doorgebracht in een aantal kleine cafeetjes en terrasjes in het oude historische stadje om op krachten te komen voor onzelaatste dag.
De laatste tocht
De volgende ochtend vroeg hebben we de zeilen gehesen en zijn we richting het vasteland van Italië gevaren. Tijdens onze tocht naar San Vincenzo op ongeveer 16 nautische mijlen (30 km) van Elba vergezelde de wind ons wederom. Hierdoor konden we onze kites oplaten en een downwinder maken richting de thuishaven van de boot. Gedurende de downwinder is Vinz in de mast geklommen om foto’s te maken. Aangekomen in San Vincenzo was het tijd om de boot op te ruimen en weer in te leveren. ‘s Avonds hebben in het centrum een klein afsluitfeestje gehouden om de volgende ochtend de trein te pakken richting het vliegveld van Florence.
Conclusie
Terugkijkend op een sportieve week met mooi weer en goede wind, kunnen we het een geslaagde week noemen en we hebben er allemaal weer een prachtige ervaring bij. Wie houdt van vrijheid, zelf beslissen waar hij naar toe wil en rust is het zeiljacht Go West zeker aan te raden. Eén van ons noemde het een grote caravan, alleen dan veel rustgevender en natuurlijk op het water. Een briljant idee van de Kitecity eigenaar dat hopelijk de komende jaren nogmaals herhaald wordt
